Tkactwo

 

W rozprutym udzie szukam utopionych szwów

szperając w dionizyjskim łonie przy spuchniętej

tętnicy; leżymy z udem na trawie i między nas

wciska się ziewnięcie zielonego połysku

z bogatego insektarium ściółki.

Chrząszcz porwany w żeglugę, od źdźbła

do źdźbła zszywa iglastymi odnóżami

piaszczystą glebę niewidzialną nicią.

Wstydzę się go dotknąć palcem poplamionym

rześką stalą kości i szalonym winem.

W amfiteatrze milczącego igliwia

śpiewa nam słowik.

Chrząszcz wdrapuje mi się do uda i zasuwa

za sobą shōji – widać go jeszcze w świetle,

jak rozkłada skryte

w swojej zagadkowej entomie przędze

i zaraz znika pod rozdmuchanymi

arabeskami zręcznie tkanych dywanów.

Nieśmiałość wykupuje miejsca na balkonach

 

Nawet wysuszony kiść rąk potrafi

przetasować talię i włożyć rozgrzany

diament między wykoźlone palce stóp.

Król sceny i cesarz kurtyn – nikt inny

nie jest tak zawzięty w walce o wizerunek

na wymacanej przez cały naród monecie.

Jeden drugiemu wyrywa już czwarte

oko, wypycha sobie nimi kieszenie,

bo w sakwie najeżonej bażancim

pierzem właśnie skończyło się miejsce

i oczy (obdarte z nerwów) już się

z niej wysypują, tęczowe plamy

podeptanych gałek smarują parkiet.

Tylko szaleniec da radę wysiedzieć na widowni,

tylko odcinając odnóża wijącej się pod

czaszką gąsienicy jest w stanie wydobyć

z siebie twardy kaszel, który do bycia

uznanym za śmiech potrzebuje eliptycznego

Sobowtóra-brata-zniekształconego symetrysty

szaleńca skulonego w plisy swojej spódnicy

dwa rzędy widowni wyżej;

władcy nie powstydzą się stworzyć

mostu nad łzami, kiedy widowisko

doczołga się do końca; wygra ten

despota, który najbardziej się zawaha

i przejdzie najwięcej

zjawiskowych przemian przed złotym

wschodem i ryczącym nad koroną żukiem.

Zaproszone na koronację nie zostały

tylko tygrysy.